مردم [ در ابتداى تشكيل اجتماع ] گروهى واحد و يك دست بودند [ و اختلاف و تضادى در امور زندگى نداشتند ] ، پس [ از پديد آمدن اختلاف و تضاد ] خدا پيامبرانى را مژده دهنده و بيم رسان برانگيخت ، و با آنان به درستى و راستى كتاب را نازل كرد ، تا ميان مردم در آنچه با هم اختلاف داشتند ، داورى كند . رُسُلًا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ لِئَلّا يَكُونَ لِلنّاسِ عَلَى اللّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ كانَ اللّهُ عَزيزاً حَكيماً » « 1 » پيامبرانى كه مژده‌رسان و بيم‌دهنده بودند تا مردم را [ در دنيا و آخرت در برابر خدا ] پس از فرستادن پيامبران ، عذر و بهانه و حجّتى نباشد ؛ و خدا همواره تواناى شكست‌ناپذير و حكيم است . وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلينَ إلّامُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ فَمَنْ آمَنَ وَ أصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاهُمْ يَحْزَنُونَ » « 2 » و پيامبران را جز مژده دهنده و بيم رسان نمىفرستيم ؛ پس كسانى كه ايمان بياورند و [ مفاسد خود را ] اصلاح كنند نه بيمى بر آنان است و نه اندوهگين مىشوند . از جمله واقعيّت‌هايى كه انبيا و امامان بر اساس وحى ، مردم را نسبت به آن ، به رضوان حق و بهشت ابد بشارت داده ، آن را عمل صالح و بلكه ريشه و مايهء عمل صالح دانسته‌اند ، مسألهء با عظمت توبه است . اگر درى تحت عنوان توبه به روى انسان باز نمىشد ، آدمى هرگز از اسارت گناه نجات نمىيافت .

--> ( 1 ) - نساء ( 4 ) : 165 . ( 2 ) - انعام ( 6 ) : 48 .